Θα κάνουμε μια παύση από την περιγραφή του Θοδωρή για να περιγράψω τη σημερινή μου μέρα και μετά θα συνεχίσει τις μέρες που ήταν και τα παιδιά εδώ.
Σήμερα λοιπόν μάθαμε από τα παιδιά δίπλα ότι μια φίλη τους που μένει στο Στράχοφ επίσης, θα έπαιζε σε ένα θεατρικό έργο. Ο Αντώνης είχε κατέβει ήδη, αλλά τα παιδιά μου πρότειναν να κατέβω εγώ μαζί τους. Χωρίς λοιπόν να με ενδιαφέρει που θα έβλεπα θέατρο στα Τσέχικα άδραξα την ευκαιρία για μια νέα εμπειρία.
Μόλις κατεβήκαμε το λόφο με τα πόδια και μερικά στενάκια μετά πιο κάτω (παρεμπιπτόντως ανακάλυψα ένα δρόμο γεμάτο με καφετεριούλες, το λέω για τα παιδιά που φύγαν ;) ) φτάσαμε στο "θέατρο". Μπήκαμε σε ένα μικρό κτιριάκι και κατεβήκαμε κάτω στο δεύτερο υπόγειο αφού περάσαμε και κάτι σαν πρόχειρο εστιατόριο στο πρώτο υπόγειο.
Η "σκηνή" (ο θεός να την κάνει) ήταν απλά κάτι λίγο υπερυψωμένο με ξύλα, ένα πιάνο και καρέκλες σκόρπιες. Δεν υπήρχε εισιτήριο οπότε ούτε και οργάνωση :D Ήταν κυριολεκτικά η παραστασούλα από φοιτητές για φοιτητές. Οι ηθοποιοί μπαίναν από τη μεριά των θεατών και μάλιστα υπήρχαν και μερικοί ηθοποιοί που καθόντουσαν αρχικά σαν θεατές στις καρέκλες μέχρι την σκηνή τους (λογικά για να φαίνεται περισσότερος κόσμος :Ρ). Επίσης ο ίδιος ο σκηνοθέτης της παράστασης κρατούσε χειροκίνητα ένα προβολέα για να φωτίζεται η σκηνή και να τον κατευθύνει ο ίδιος καθώς και επίσης έβαζε από ένα ραδιόφωνο τη μουσική (ήταν CD, οκ, απλά ήταν από αυτά τα παλιά τα μεγάλα).
Η παράσταση δε, αποτελούταν από 2 μέρη και δεν χρειαζόταν καθόλου μετάφραση. Το πρώτο μέρος ήταν αυτοσχεδιασμός όπου αν κατάλαβα καλά, είχαν μια βάση που ακολουθούσαν και τα υπόλοιπα, δηλαδή λόγια και χορογραφία (χοροπηδάω-πάνω-στη-σκηνή) γινόντουσαν εκείνη τη στιγμή. Κάθε τρεις και λίγο είχαμε και ένα τραγουδάκι μόνο με το πιάνο έτσι για να γεμίζει τα κενά. Το δεύτερο μέρος οπού ήταν και πιο οργανωμένο ήταν η κλασσική ιστορία της πριγκίπισσας που αγαπάει ένα ιππότη άλλα ο πατέρας της θέλει να την παντρέψει με ένα κακό πρίγκιπα.
Spoiler: στο τέλος πεθάναν όλοι :)
Η παράσταση ήταν τόσο χύμα που στο τέλος η παρέα μας έδωσε στην πρωταγωνίστρια, αυτή που ήταν και από τις εστίες μας, ένα μάτσο ... καρότα. Ναι, καρότα, που ήταν σαν μπουκέτο με το πράσινο μέρος πάνω ώστε να μοιάζουν με λουλούδια.
Αφού φύγαμε από εκεί γεμισμένοι με κουλτούρα, πήγαμε σε ένα πάρτι του "art school". Μέσα σε ένα τεράστιο διαλυμένο κτήριο, με δαιδαλώδεις διαδρόμους και ξύλα και σκουπίδια παντού βρεθήκαμε στο λεγόμενο πάρτι. Μην φανταστείτε πολλά, απλά φτηνές μπύρες, 2 τύποι με βιολιά, ένας με κιθάρα και φοιτητές. Εκεί αντικρίσαμε την παρακμή. Δεν μπορώ να το περιγράψω ακριβώς αλλά όλοι οι φοιτητές είναι αυτό που λέμε ... παρακμιακοί. Δηλαδή κατεστραμμένοι, και-καλά alternative στυλ, και γενικά αφιερωμένοι στην τέχνη.
Μια μπυρίτσα εκεί και μετά φύγαμε για ένα μπαράκι-κλαμπάκι. Εκεί ήμασταν και με τον Λάζαρο και τον Αντώνη αλλά δεν είχαμε ξαναπάει ποτέ. Δεν ήταν τίποτα μαγικό αλλά ψιλό-παρακμιακό και αυτό. Τελευταία μπύρα και μετά γυρίσαμε σπίτι.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
5 σχόλια:
χεχε να ναι καλά το blog σου γιατί αυτά που γράφεις σε έχω ικανό να τα ξεχνάς σε λίγους μήνες! φαντάζομαι για να λες εσύ οτι κάτι είναι παρακμή πρέπει να σου έκανε τρελή εντύπωση.
Τιποτα περισσότερες φωτό για εμάς του κωλοέλληνες που δν καταδεχθήκαμε να αφήσουμε την πόλη μας για την Πράγα;
""Ειναι φορες οπου η λογικη αδυνατει να αφομοιωσει συμπυκνωμενα και σε καταιγιστικους ρυθμους εναλλαγης στιγμιοτυπα (πχ. ασύνδετες φαινομενικά εικονες που ακατάπαυστα διαδέχονται η μια την αλλή, ήχους που εγκολπώνουν και διοχετευουν τη δυσαρμονία) με αποτέλεσμα να παραληρει παραδινόμενη στο χαοτικό συνεχές, που βρίθει μερικά μέτρα εμπρός της.
Το πρώτο από τα 2 αυτοτελή μέρη έχει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά στοιχεία που μεταστοιχειώνουν μια low budget παραγωγή σε ένα avant-garde cult αριστούργημα. Ένας καθημερινός ανθρωπος που υπο κάποια σχιζοειδή ψυχική φόρτιση, βυθίζει στον μηρό του ένα μεταλλικό αντικείμενο και μεταμορφώνεται σε σιδερανθρωπο με το πέρας των ημερών.
Κάθε καρέ αποτελεί και μια μικρή ντεκονστρουκτιβιστική υμνωδία. Ένα αμοραλιστικό techno-trashy συμφυρμα από ασπρομαυρες εικόνες ντυμένο με ένα αχαλίνωτο ηχητικα noise-industrial background με έκδηλα τα σημάδια του προπάτορα David Lynch (εποχής Eraserhead), κατατροπώνει πανέξυπνα τη φυσιολογία του προαιώνιου διπόλου «σκέψη-συναισθημα» του θεατή με τα επιτηδευμένως αξιοθρήνητα οπτικά εφέ (ψήγματα από David Cronenberg άλλα και από τα αποκρουστικά δημιουργήματα του ζωγράφου-σχεδιαστή Giger) αλλά και με την αίσθηση του σχετικώς αμοντάριστου ή, πιο δόκιμα, του κάκως μονταρισμενου πλάνου όπως παρουσιαζεται σε παλίες b-movies των 70's (Godzilla original).""
na giati den to katalaves to ergo....astoixeiwte!
LOL!!!
Ε ναι ρε Θανάση! Βλέπεις η Έλλη τα κατάλαβε όλα από μια φορά και μόνο που της τα εξήγησα! Εσένα τα έχω πει τρεις και ακόμα τίποτα; Αυτό ήταν, δεν περιγράφω άλλο! :P
xereis thodwri paidi m, ekana oti se parakolouthousa kai oti den ixera tpt alla eixa paei me tin xrisanthi......
den sto eipe, to xerw, alla ixere oti den tha "piaseis" afto to
tooooso vathi noima, esi enas aplos koinos thnitos!
i xrisanthi sta eipe epeidi esi thelhses na matheis pws perasamme.
meta gia na min niwtheis katwteros eipes na m ta metavivaseis,alla gia na min se pligwsw tote ekana pws den ixera tpt, pws eixa pliri agnoia
lipame p katariptontai afti tin stigmi apanwtoi s kosmoi,alla etsi exoun ta pepragmena....
Τι έγινε στέρεψαν τα νέα ή η βαρεσά μας φτάνει στα ουράνια;
Δημοσίευση σχολίου