Θα κάνουμε μια παύση από την περιγραφή του Θοδωρή για να περιγράψω τη σημερινή μου μέρα και μετά θα συνεχίσει τις μέρες που ήταν και τα παιδιά εδώ.
Σήμερα λοιπόν μάθαμε από τα παιδιά δίπλα ότι μια φίλη τους που μένει στο Στράχοφ επίσης, θα έπαιζε σε ένα θεατρικό έργο. Ο Αντώνης είχε κατέβει ήδη, αλλά τα παιδιά μου πρότειναν να κατέβω εγώ μαζί τους. Χωρίς λοιπόν να με ενδιαφέρει που θα έβλεπα θέατρο στα Τσέχικα άδραξα την ευκαιρία για μια νέα εμπειρία.
Μόλις κατεβήκαμε το λόφο με τα πόδια και μερικά στενάκια μετά πιο κάτω (παρεμπιπτόντως ανακάλυψα ένα δρόμο γεμάτο με καφετεριούλες, το λέω για τα παιδιά που φύγαν ;) ) φτάσαμε στο "θέατρο". Μπήκαμε σε ένα μικρό κτιριάκι και κατεβήκαμε κάτω στο δεύτερο υπόγειο αφού περάσαμε και κάτι σαν πρόχειρο εστιατόριο στο πρώτο υπόγειο.
Η "σκηνή" (ο θεός να την κάνει) ήταν απλά κάτι λίγο υπερυψωμένο με ξύλα, ένα πιάνο και καρέκλες σκόρπιες. Δεν υπήρχε εισιτήριο οπότε ούτε και οργάνωση :D Ήταν κυριολεκτικά η παραστασούλα από φοιτητές για φοιτητές. Οι ηθοποιοί μπαίναν από τη μεριά των θεατών και μάλιστα υπήρχαν και μερικοί ηθοποιοί που καθόντουσαν αρχικά σαν θεατές στις καρέκλες μέχρι την σκηνή τους (λογικά για να φαίνεται περισσότερος κόσμος :Ρ). Επίσης ο ίδιος ο σκηνοθέτης της παράστασης κρατούσε χειροκίνητα ένα προβολέα για να φωτίζεται η σκηνή και να τον κατευθύνει ο ίδιος καθώς και επίσης έβαζε από ένα ραδιόφωνο τη μουσική (ήταν CD, οκ, απλά ήταν από αυτά τα παλιά τα μεγάλα).
Η παράσταση δε, αποτελούταν από 2 μέρη και δεν χρειαζόταν καθόλου μετάφραση. Το πρώτο μέρος ήταν αυτοσχεδιασμός όπου αν κατάλαβα καλά, είχαν μια βάση που ακολουθούσαν και τα υπόλοιπα, δηλαδή λόγια και χορογραφία (χοροπηδάω-πάνω-στη-σκηνή) γινόντουσαν εκείνη τη στιγμή. Κάθε τρεις και λίγο είχαμε και ένα τραγουδάκι μόνο με το πιάνο έτσι για να γεμίζει τα κενά. Το δεύτερο μέρος οπού ήταν και πιο οργανωμένο ήταν η κλασσική ιστορία της πριγκίπισσας που αγαπάει ένα ιππότη άλλα ο πατέρας της θέλει να την παντρέψει με ένα κακό πρίγκιπα.
Spoiler: στο τέλος πεθάναν όλοι :)
Η παράσταση ήταν τόσο χύμα που στο τέλος η παρέα μας έδωσε στην πρωταγωνίστρια, αυτή που ήταν και από τις εστίες μας, ένα μάτσο ... καρότα. Ναι, καρότα, που ήταν σαν μπουκέτο με το πράσινο μέρος πάνω ώστε να μοιάζουν με λουλούδια.
Αφού φύγαμε από εκεί γεμισμένοι με κουλτούρα, πήγαμε σε ένα πάρτι του "art school". Μέσα σε ένα τεράστιο διαλυμένο κτήριο, με δαιδαλώδεις διαδρόμους και ξύλα και σκουπίδια παντού βρεθήκαμε στο λεγόμενο πάρτι. Μην φανταστείτε πολλά, απλά φτηνές μπύρες, 2 τύποι με βιολιά, ένας με κιθάρα και φοιτητές. Εκεί αντικρίσαμε την παρακμή. Δεν μπορώ να το περιγράψω ακριβώς αλλά όλοι οι φοιτητές είναι αυτό που λέμε ... παρακμιακοί. Δηλαδή κατεστραμμένοι, και-καλά alternative στυλ, και γενικά αφιερωμένοι στην τέχνη.
Μια μπυρίτσα εκεί και μετά φύγαμε για ένα μπαράκι-κλαμπάκι. Εκεί ήμασταν και με τον Λάζαρο και τον Αντώνη αλλά δεν είχαμε ξαναπάει ποτέ. Δεν ήταν τίποτα μαγικό αλλά ψιλό-παρακμιακό και αυτό. Τελευταία μπύρα και μετά γυρίσαμε σπίτι.
Πέμπτη, Ιανουαρίου 24, 2008
Δευτέρα, Ιανουαρίου 21, 2008
Φτιάχνω sushi για τα παιδιά...
Αυτή τη φορά το boss (Χρυσάνθη) είπε να ξυπνήσουμε νωρίς, οπότε και εμείς σηκωθήκαμε πάλι κατά τις 11 :P
Τα θαύματα συνεχίστηκαν για άλλη μία μέρα, και ναι είχε ήλιο! Αυτό από την μία ήταν καλό για να μην "χάσουμε το φως μας" (εσωτερικό αστείο) αλλά από την άλλη ήταν κακό, γιατί εμείς ζητούσαμε χιόνι και συνήθως (λέω συνήθως) αυτά δεν πάνε μαζί.
Ξεκινήσαμε αυτήν τη φορά από άλλο δρόμο (χωρίς τον Αντώνη), με τα πόδια μιας και ο αρχικός μας προορισμός ήταν δίπλα στις εστίες, σε κάτι κήπους (δεν θυμάμαι ονόματα, αν θέλει όποιος θυμάται, ας γράψει σχόλιο), όπου βρήκαμε και έναν πύργο, στον οποίο μόνο εγώ είχα την όρεξη να ανέβω, ενώ οι άλλοι περίμεναν κάτω. Πήρα λοιπόν μερικές φωτογραφίες και κατέβηκα. Ο ήλιος είχε αρχίσει να φεύγει. Ωστόσο τα παιδιά έψαχναν για έναν λαβύρινθο που τους είχε πει ο Θανάσης, αλλά δεν βρήκαν τίποτα, οπότε πήγαμε στο δωμάτιο με τους καθρέφτες. Ως εκ θαύματος πάλι, εμφανίστηκε και ο λαβύρινθος (maze)... ήταν το δωμάτιο με τους καθρέφτες! :D Μπήκαμε τελικά μόνο εγώ και η Κατερίνα. Μέχρι να βγούμε, είχε λιγοστέψει πολύ το φως οπότε και η Χρυσάνθη είχε ξενερώσει την ζωή της.
Πήραμε τον οδοντωτό για να κατέβουμε στο επίπεδο του ποταμού, απ' όπου περπατήσαμε μέχρι τον σταθμό του μετρό, ψάχνοντας καφετέρια να κάτσουμε. Στο τέρμα του οδοντωτού ωστόσο, βρίσκεται και το σύμπλεγμα αγαλμάτων που θα δείτε στις φωτογραφίες, αφιερωμένο στα χρόνια του κομμουνισμού. Πήραμε φωτογραφίες με το τελευταίο μας φως και ξεκινήσαμε το ψάξιμο. Δεν βρήκαμε κάποια εύκαιρη καφετέρια οπότε το ρίξαμε στο sushi. :P Όχι, οκ, η Κατερίνα ήθελε πολύ να δοκιμάσει και μιας και έτυχε το κατάστημα που μας άρεσε (σαν περιβάλλον, γιατί έχουμε και κάποιες απαιτήσεις), να είναι sushi-coffee μαγαζί, μπήκαμε εκεί. Αν και ξεκινήσαμε με την προοπτική ότι θα φάνε μόνο ο Θανάσης και η Κατερίνα, τελικά δοκιμάσαμε όλοι. Όλοι! Και εγώ δηλαδή... Ήπιαμε αρχικά τον καφέ που μας σέρβιρε μια πανέμορφη Τσέχα, με μαλλί (αλλά και διαστάσεις) "μικρής" Ολλανδέζας (λόγω πλεξούδων) και μετά ήρθε το sushi, σε ένα πολύ όμορφο μαύρο σερβίτσιο. Τα παιδιά ξετρελάθηκαν, αλλά εγώ ξετρελάθηκα μόνο με το wassabi. Για το wassabi μπορείτε να δείτε στο link, αλλά αυτό που γεύτηκα εγώ ήταν μια πολύ καυτερή-δροσερή πηχτή (σαν πλαστελίνη) σως που θύμιζε πολύ λάχανο.
Και φυσικά, για να ολοκληρωθεί το γεύμα, δεν θα μπορούσαμε παρά να παραγγείλουμε γλυκό. Όχι ότι είμαστε γυφτάκια, αλλά πήραμε τα 4 πιο φτηνά γλυκά που υπήρχαν. :D Συμπαθέστατα όλα, δεν έμεινε τίποτα... Πληρώσαμε, χαιρετίσαμε την μικρή Ολλανδέζα και πήραμε μετρό για κέντρο.
Αυτή τη φορά μπήκαμε στο New Yorker, υπερκατάστημα ρούχων. Χωριστήκαμε και έψαξε ο καθένας για την πάρτη του μιας και έκλεινε σε 1 και κάτι ώρα. Αφού κλείσαμε το μαγαζί, πήγαμε κοντά στην πλατεία του ρολογιού όπου ξέραμε ότι υπήρχε μια πίστα πατινάζ, μιας και ήταν ανεκπλήρωτο όνειρο για μένα και την αδερφή μου, να κάνουμε πατινάζ. Και έτσι έγινε... Με την συνοδεία του Θανάση, ο οποίος μας έμαθε τα βασικά, καταφέραμε να περάσουμε σε άλλο επίπεδο και ίσα που προλάβαμε να μάθουμε την τριπλή πιρουέτα πριν τελειώσει ο χρόνος μας. Βέβαια η Χρυσάνθη όντας λίγο πιο συντηρητική, έμεινε μόνο στην απλή πιρουέτα, γιατί στην διπλή είχε μια πτώση. Είναι σημαντικό να τονίσω, ότι αν πέσεις στο πατινάζ, και δεν έχεις να στηριχθείς για να σηκωθείς, τότε καλό είναι να συνηθίσεις την θερμοκρασία του πάγου.
Νομίζω μετά από το πατινάζ, μας συνάντησε ο Αντώνης για να πάμε να φάμε. Πήγαμε στην ίδια pub που είχαμε φάει πόρτα την προηγούμενη φορά, όπου αυτήν τη φορά ήμασταν οι τελευταίοι που παρήγγειλαν από την κουζίνα, γιατί έκλεινε. Τα παιδιά τελικά είχαν δίκιο. Το φαγητό τους ήταν πολύ καλό και για ακόμα μια φορά δεν περίσσεψε τίποτα. Αφού φάγαμε, ήπιαμε, γελάσαμε, τραγουδήσαμε και άρχισε να κλείνει το μαγαζί, ξεκινήσαμε φουσκωμένοι για το σπίτι. Ήταν ακόμα ευτυχώς νωρίς, οπότε είχε λεωφορείο και δεν χρειάστηκε να περπατήσουμε με τόσο φαΐ.
Μιας και ήταν όμως τόσο νωρίς, είπαμε να μην πάμε αμέσως για ύπνο και να δούμε και τον εναλλακτικό τρόπο διασκέδασης, παραμένοντας στο συγκρότημα των εστιών. Εκεί στο block 12 που είναι ακριβώς απέναντι από το 10 που είναι τα παιδιά έχει μια μούφο-underground pub η οποία έχει και μπιλιάρδο. Μετά από αρκετά παιχνίδια πήγαμε για ύπνο.
Αυτή ήταν η τρίτη (ουσιαστικά 2η) μέρα μας στην Πράγα. Πλέον, έχω κάνει και πατινάζ! :D
Οι φωτογραφίες της ημέρας, βρίσκονται εδώ.
Και φυσικά οι σημειώσεις της Κατερίνας:
30/12 : lavurithmos me kathrftes kai purgo-odontwtos-gamato agalma-sousi!-pswnia new yorker-patinaz-faghto nteivitska
Τα θαύματα συνεχίστηκαν για άλλη μία μέρα, και ναι είχε ήλιο! Αυτό από την μία ήταν καλό για να μην "χάσουμε το φως μας" (εσωτερικό αστείο) αλλά από την άλλη ήταν κακό, γιατί εμείς ζητούσαμε χιόνι και συνήθως (λέω συνήθως) αυτά δεν πάνε μαζί.
Ξεκινήσαμε αυτήν τη φορά από άλλο δρόμο (χωρίς τον Αντώνη), με τα πόδια μιας και ο αρχικός μας προορισμός ήταν δίπλα στις εστίες, σε κάτι κήπους (δεν θυμάμαι ονόματα, αν θέλει όποιος θυμάται, ας γράψει σχόλιο), όπου βρήκαμε και έναν πύργο, στον οποίο μόνο εγώ είχα την όρεξη να ανέβω, ενώ οι άλλοι περίμεναν κάτω. Πήρα λοιπόν μερικές φωτογραφίες και κατέβηκα. Ο ήλιος είχε αρχίσει να φεύγει. Ωστόσο τα παιδιά έψαχναν για έναν λαβύρινθο που τους είχε πει ο Θανάσης, αλλά δεν βρήκαν τίποτα, οπότε πήγαμε στο δωμάτιο με τους καθρέφτες. Ως εκ θαύματος πάλι, εμφανίστηκε και ο λαβύρινθος (maze)... ήταν το δωμάτιο με τους καθρέφτες! :D Μπήκαμε τελικά μόνο εγώ και η Κατερίνα. Μέχρι να βγούμε, είχε λιγοστέψει πολύ το φως οπότε και η Χρυσάνθη είχε ξενερώσει την ζωή της.
Πήραμε τον οδοντωτό για να κατέβουμε στο επίπεδο του ποταμού, απ' όπου περπατήσαμε μέχρι τον σταθμό του μετρό, ψάχνοντας καφετέρια να κάτσουμε. Στο τέρμα του οδοντωτού ωστόσο, βρίσκεται και το σύμπλεγμα αγαλμάτων που θα δείτε στις φωτογραφίες, αφιερωμένο στα χρόνια του κομμουνισμού. Πήραμε φωτογραφίες με το τελευταίο μας φως και ξεκινήσαμε το ψάξιμο. Δεν βρήκαμε κάποια εύκαιρη καφετέρια οπότε το ρίξαμε στο sushi. :P Όχι, οκ, η Κατερίνα ήθελε πολύ να δοκιμάσει και μιας και έτυχε το κατάστημα που μας άρεσε (σαν περιβάλλον, γιατί έχουμε και κάποιες απαιτήσεις), να είναι sushi-coffee μαγαζί, μπήκαμε εκεί. Αν και ξεκινήσαμε με την προοπτική ότι θα φάνε μόνο ο Θανάσης και η Κατερίνα, τελικά δοκιμάσαμε όλοι. Όλοι! Και εγώ δηλαδή... Ήπιαμε αρχικά τον καφέ που μας σέρβιρε μια πανέμορφη Τσέχα, με μαλλί (αλλά και διαστάσεις) "μικρής" Ολλανδέζας (λόγω πλεξούδων) και μετά ήρθε το sushi, σε ένα πολύ όμορφο μαύρο σερβίτσιο. Τα παιδιά ξετρελάθηκαν, αλλά εγώ ξετρελάθηκα μόνο με το wassabi. Για το wassabi μπορείτε να δείτε στο link, αλλά αυτό που γεύτηκα εγώ ήταν μια πολύ καυτερή-δροσερή πηχτή (σαν πλαστελίνη) σως που θύμιζε πολύ λάχανο.
Και φυσικά, για να ολοκληρωθεί το γεύμα, δεν θα μπορούσαμε παρά να παραγγείλουμε γλυκό. Όχι ότι είμαστε γυφτάκια, αλλά πήραμε τα 4 πιο φτηνά γλυκά που υπήρχαν. :D Συμπαθέστατα όλα, δεν έμεινε τίποτα... Πληρώσαμε, χαιρετίσαμε την μικρή Ολλανδέζα και πήραμε μετρό για κέντρο.
Αυτή τη φορά μπήκαμε στο New Yorker, υπερκατάστημα ρούχων. Χωριστήκαμε και έψαξε ο καθένας για την πάρτη του μιας και έκλεινε σε 1 και κάτι ώρα. Αφού κλείσαμε το μαγαζί, πήγαμε κοντά στην πλατεία του ρολογιού όπου ξέραμε ότι υπήρχε μια πίστα πατινάζ, μιας και ήταν ανεκπλήρωτο όνειρο για μένα και την αδερφή μου, να κάνουμε πατινάζ. Και έτσι έγινε... Με την συνοδεία του Θανάση, ο οποίος μας έμαθε τα βασικά, καταφέραμε να περάσουμε σε άλλο επίπεδο και ίσα που προλάβαμε να μάθουμε την τριπλή πιρουέτα πριν τελειώσει ο χρόνος μας. Βέβαια η Χρυσάνθη όντας λίγο πιο συντηρητική, έμεινε μόνο στην απλή πιρουέτα, γιατί στην διπλή είχε μια πτώση. Είναι σημαντικό να τονίσω, ότι αν πέσεις στο πατινάζ, και δεν έχεις να στηριχθείς για να σηκωθείς, τότε καλό είναι να συνηθίσεις την θερμοκρασία του πάγου.
Νομίζω μετά από το πατινάζ, μας συνάντησε ο Αντώνης για να πάμε να φάμε. Πήγαμε στην ίδια pub που είχαμε φάει πόρτα την προηγούμενη φορά, όπου αυτήν τη φορά ήμασταν οι τελευταίοι που παρήγγειλαν από την κουζίνα, γιατί έκλεινε. Τα παιδιά τελικά είχαν δίκιο. Το φαγητό τους ήταν πολύ καλό και για ακόμα μια φορά δεν περίσσεψε τίποτα. Αφού φάγαμε, ήπιαμε, γελάσαμε, τραγουδήσαμε και άρχισε να κλείνει το μαγαζί, ξεκινήσαμε φουσκωμένοι για το σπίτι. Ήταν ακόμα ευτυχώς νωρίς, οπότε είχε λεωφορείο και δεν χρειάστηκε να περπατήσουμε με τόσο φαΐ.
Μιας και ήταν όμως τόσο νωρίς, είπαμε να μην πάμε αμέσως για ύπνο και να δούμε και τον εναλλακτικό τρόπο διασκέδασης, παραμένοντας στο συγκρότημα των εστιών. Εκεί στο block 12 που είναι ακριβώς απέναντι από το 10 που είναι τα παιδιά έχει μια μούφο-underground pub η οποία έχει και μπιλιάρδο. Μετά από αρκετά παιχνίδια πήγαμε για ύπνο.
Αυτή ήταν η τρίτη (ουσιαστικά 2η) μέρα μας στην Πράγα. Πλέον, έχω κάνει και πατινάζ! :D
Οι φωτογραφίες της ημέρας, βρίσκονται εδώ.
Και φυσικά οι σημειώσεις της Κατερίνας:
30/12 : lavurithmos me kathrftes kai purgo-odontwtos-gamato agalma-sousi!-pswnia new yorker-patinaz-faghto nteivitska
Πέμπτη, Ιανουαρίου 17, 2008
Και ναι, η Πράγα έχει ήλιο!
Αν θυμάμαι καλά, σηκωθήκαμε γύρω στις 11. Προς έκπληξη του Θανάση και του Αντώνη έξω είχε... ήλιο! Απ' ότι μας είπαν πρέπει να ήταν η δεύτερη φορά που είχαν δει ήλιο όσο ήταν στην Πράγα. Σημαντικό είναι ότι μπορεί να ήταν 11-12 το πρωί αλλά ο ήλιος ήταν στη θέση που θα ήταν στις 9 στην Ελλάδα. Και δεν εννοώ φυσικά την θέση του στο σύμπαν (που φυσικά θα ήταν στην ίδια θέση μιας και η Πράγα έχει 1 ώρα πίσω διαφορά με την Ελλάδα), αλλά την θέση του στον ουρανό. Με άλλα λόγια έμοιαζε να είναι 9 ενώ ήταν 11. :)
Ετοιμαστήκαμε και πήγαμε στην στάση του λεωφορείου για να κατέβουμε κέντρο. Γενικότερα η Πράγα συνέχισε να δίνει την εντύπωση μιας άδειας πόλης, με άπλετο χώρο. Φτάσαμε κοντά στο κέντρο, απ' όπου περπατήσαμε μέχρι την πλατεία Mustek όπου και συναντήσαμε την Εύα, την φίλη του buddy του Θανάση και φίλη του. Μαζί πήγαμε και είδαμε το περιβόητο ρολόι με τους περιβόητους "little fuckers", όπως τους αποκαλεί ο Θανάσης, που δεν είναι τίποτε άλλο από κάτι κούκλες που υποτίθεται ότι είναι άγιοι, οι οποίοι αχνοφαίνονται σε κάτι μικρά παραθυράκια, ίσα ίσα για να τους πάρουν φωτογραφία ένα σωρό αθώοι και άσχετοι τουρίστες, κάθε που η ώρα χτυπάει ακριβώς. Αφού λοιπόν γλιτώσαμε το λούσιμο από τον εμετό ενός μωρού που του γέλασε η Κατερίνα και ξέρασε, φύγαμε από την πλατεία, περπατήσαμε κάνοντας κύκλους, για να αποφασίσουμε να κάτσουμε σε ένα κινέζικο να φάμε. Παραγγείλαμε σχεδόν όλοι το ίδιο πράγμα, παραλλαγές πιάτων πάπιας δηλαδή, το οποίο ομολογουμένως ήταν αρκετά χορταστικό.
Μέχρι να τα κάνουμε όλα αυτά είχε νυχτώσει, αν και το ρολόι ακόμα έδειχνε γύρω στις 5μμ. Έτσι, αφού κάναμε έναν κύκλο ακόμα, κάτσαμε σε μια καφετέρια και τα είπαμε με την Εύα. Αργότερα αυτή μας άφησε, οπότε κάναμε άλλον έναν κύκλο, για να καταλήξουμε στο Palladium, ένα από τα πολλά (ομολογουμένως) εμπορικά κέντρα στην Πράγα. Πλέον, η Πράγα είχε αλλάξει χρώμα. Όμορφα φωτισμένα δρομάκια, λαμπιόνια, και Χριστουγεννιάτικα δέντρα θύμιζαν ότι είναι Χριστούγεννα. Στο Palladium κάναμε μικροψώνια από το super market όσο ο Αντώνης... κουρευόταν (:P). Με νέο look πλέον, μετά το Palladium, πήγαμε στην πλατεία μπροστά από την εκκλησία Týnský Chrám (Τίινσκιι Κράαμ, νομίζω). Ομολογουμένως όμορφα φωτισμένη και αυτή, φάνταζε όπως είπε και ο Θανάσης, ότι θα έρθει ένας δράκος να κάτσει στην οροφή της. Εκεί είδαμε και τα κοψίδια σε μέγεθος κεφαλιού που θα δείτε στις φωτογραφίες.
Μιας και ήταν νωρίς ακόμα για να γυρίσουμε σπίτι, αποφασίσαμε να πάμε σε ένα bar, που σύμφωνα με τα παιδιά (Θανάση-Αντώνη), μαζεύει τόσο κόσμο που σπάνια βρίσκεις να κάτσεις, αλλά είναι ωραία. Τελικά έγινε το δεύτερο θαύμα για εκείνη την ημέρα (το πρώτο ήταν το φως του ήλιου) και βρήκαμε να κάτσουμε! Καλό μαγαζάκι, με μουσική 5ετίας βέβαια, αλλά μάλλον οι Τσέχοι γενικά είναι λίγο πίσω σε αυτόν τον τομέα. Αφού ήπιαμε τις μπύρες μας και συμφωνήσαμε ότι ο Θανάσης δεν χρωστάει σε κανέναν (εσωτερικό αστείο) ξεκινήσαμε για το σπίτι.
Μιας και ήταν η ώρα μεταμεσονύχτια και άρα δεν υπήρχαν λεωφορεία, αποφασίσαμε να περάσουμε την γέφυρα του Καρόλου και να πάρουμε έπειτα το τραμ, το οποίο σε άφηνε 10 λεπτά (όπως έχει πει ο Θανάσης σε παλαιότερη δημοσίευση) από τις εστίες σε ανηφόρα. Στην γέφυρα είδαμε τους Κύκνους και τις πάπιες στο ποτάμι, καθώς και έναν κύριο που έπαιζε Bach με κρυστάλλινα ποτήρια γεμάτα νερό.
Και κάπως έτσι τελείωσε και η δεύτερη (ουσιαστικά πρώτη) μέρα μας στην Πράγα.
Φωτογραφίες μπορείτε να δείτε εδώ
Και για να μην ξεχνιόμαστε, οι σημειώσεις της Κατερίνας:
29/12 : kentro-eua tsexa-poloi pragas(little fuckers)-kineziko(papia)-kafe-polukatasthma pallantium-mparaki
Ετοιμαστήκαμε και πήγαμε στην στάση του λεωφορείου για να κατέβουμε κέντρο. Γενικότερα η Πράγα συνέχισε να δίνει την εντύπωση μιας άδειας πόλης, με άπλετο χώρο. Φτάσαμε κοντά στο κέντρο, απ' όπου περπατήσαμε μέχρι την πλατεία Mustek όπου και συναντήσαμε την Εύα, την φίλη του buddy του Θανάση και φίλη του. Μαζί πήγαμε και είδαμε το περιβόητο ρολόι με τους περιβόητους "little fuckers", όπως τους αποκαλεί ο Θανάσης, που δεν είναι τίποτε άλλο από κάτι κούκλες που υποτίθεται ότι είναι άγιοι, οι οποίοι αχνοφαίνονται σε κάτι μικρά παραθυράκια, ίσα ίσα για να τους πάρουν φωτογραφία ένα σωρό αθώοι και άσχετοι τουρίστες, κάθε που η ώρα χτυπάει ακριβώς. Αφού λοιπόν γλιτώσαμε το λούσιμο από τον εμετό ενός μωρού που του γέλασε η Κατερίνα και ξέρασε, φύγαμε από την πλατεία, περπατήσαμε κάνοντας κύκλους, για να αποφασίσουμε να κάτσουμε σε ένα κινέζικο να φάμε. Παραγγείλαμε σχεδόν όλοι το ίδιο πράγμα, παραλλαγές πιάτων πάπιας δηλαδή, το οποίο ομολογουμένως ήταν αρκετά χορταστικό.
Μέχρι να τα κάνουμε όλα αυτά είχε νυχτώσει, αν και το ρολόι ακόμα έδειχνε γύρω στις 5μμ. Έτσι, αφού κάναμε έναν κύκλο ακόμα, κάτσαμε σε μια καφετέρια και τα είπαμε με την Εύα. Αργότερα αυτή μας άφησε, οπότε κάναμε άλλον έναν κύκλο, για να καταλήξουμε στο Palladium, ένα από τα πολλά (ομολογουμένως) εμπορικά κέντρα στην Πράγα. Πλέον, η Πράγα είχε αλλάξει χρώμα. Όμορφα φωτισμένα δρομάκια, λαμπιόνια, και Χριστουγεννιάτικα δέντρα θύμιζαν ότι είναι Χριστούγεννα. Στο Palladium κάναμε μικροψώνια από το super market όσο ο Αντώνης... κουρευόταν (:P). Με νέο look πλέον, μετά το Palladium, πήγαμε στην πλατεία μπροστά από την εκκλησία Týnský Chrám (Τίινσκιι Κράαμ, νομίζω). Ομολογουμένως όμορφα φωτισμένη και αυτή, φάνταζε όπως είπε και ο Θανάσης, ότι θα έρθει ένας δράκος να κάτσει στην οροφή της. Εκεί είδαμε και τα κοψίδια σε μέγεθος κεφαλιού που θα δείτε στις φωτογραφίες.
Μιας και ήταν νωρίς ακόμα για να γυρίσουμε σπίτι, αποφασίσαμε να πάμε σε ένα bar, που σύμφωνα με τα παιδιά (Θανάση-Αντώνη), μαζεύει τόσο κόσμο που σπάνια βρίσκεις να κάτσεις, αλλά είναι ωραία. Τελικά έγινε το δεύτερο θαύμα για εκείνη την ημέρα (το πρώτο ήταν το φως του ήλιου) και βρήκαμε να κάτσουμε! Καλό μαγαζάκι, με μουσική 5ετίας βέβαια, αλλά μάλλον οι Τσέχοι γενικά είναι λίγο πίσω σε αυτόν τον τομέα. Αφού ήπιαμε τις μπύρες μας και συμφωνήσαμε ότι ο Θανάσης δεν χρωστάει σε κανέναν (εσωτερικό αστείο) ξεκινήσαμε για το σπίτι.
Μιας και ήταν η ώρα μεταμεσονύχτια και άρα δεν υπήρχαν λεωφορεία, αποφασίσαμε να περάσουμε την γέφυρα του Καρόλου και να πάρουμε έπειτα το τραμ, το οποίο σε άφηνε 10 λεπτά (όπως έχει πει ο Θανάσης σε παλαιότερη δημοσίευση) από τις εστίες σε ανηφόρα. Στην γέφυρα είδαμε τους Κύκνους και τις πάπιες στο ποτάμι, καθώς και έναν κύριο που έπαιζε Bach με κρυστάλλινα ποτήρια γεμάτα νερό.
Και κάπως έτσι τελείωσε και η δεύτερη (ουσιαστικά πρώτη) μέρα μας στην Πράγα.
Φωτογραφίες μπορείτε να δείτε εδώ
Και για να μην ξεχνιόμαστε, οι σημειώσεις της Κατερίνας:
29/12 : kentro-eua tsexa-poloi pragas(little fuckers)-kineziko(papia)-kafe-polukatasthma pallantium-mparaki
Ο θανάσης δέχεται επισκέψεις...
Σε αυτήν και κάποιες επόμενες δημοσιεύσεις, σημειώνω ότι γράφει ο ξάδερφος του Θανάση που ανακάλυψε το erasmus (θέλω να πιστεύω).
Ο μήνας (Δεκέμβρης) είχε 28 και η ώρα έδειχνε περίπου 6μμ όταν το αεροπλάνο μας έφτασε Πράγα. Κανονικά έπρεπε να έχουμε φτάσει μισή ώρα νωρίτερα, οπότε σκεφτόμασταν (εγώ, Κατερίνα, Χρυσάνθη) ότι θα μας περιμένει ο κακομοίρης ο Θανάσης. Τελικά είχε φτάσει μόλις 5 λεπτά πριν. Όλοι μας συμφωνήσαμε ότι είχε αλλάξει αρκετά. Έχει χάσει κιλά και αυτό φαίνεται και από το τζιν που φορούσε, το οποίο κάποτε (όταν το αγόρασε) του ήταν κολλητό ενώ τώρα χωρούσε άνετα άλλο ένα χέρι. Το δέρμα του φάνηκε πολύ καλύτερο και σκεφτήκαμε ότι θα φταίει το κρύο. Αργότερα μάθαμε ότι μόλις είχε ξυπνήσει... :P
Χαιρετιστήκαμε και βγάλαμε λεφτά από 3 διαφορετικά ΑΤΜ (1 ο καθένας), οπότε και είδαμε για πρώτη φορά τα τσέχικα χρήματα. Το κρύο το νιώσαμε με το που βγήκαμε από το αεροπλάνο και μπήκαμε στην φυσούνα, αλλά το καταλάβαμε καλά μόλις βγήκαμε με τα πράγματα από το αεροδρόμιο. Όχι ότι έκανε ψωφόκρυο, αλλά... έκανε κρύο.
Να σημειώσω εδώ, ότι η πιο ζεστά ντυμένη ήταν η Χρυσάνθη (μόνο το πρόσωπό της φαινόταν), μετά εγώ και τελευταία η Κατερίνα, η οποία ΔΕΝ κρατούσε χειμωνιάτικο μπουφάν, αλλά ένα μπόντζο (ή όπως το λένε) και ένα ανοιξιάτικο μπουφάν (όταν ένιωθε ότι κρυώνει). Παρόλα αυτά, αυτός που κρύωνε μάλλον περισσότερο ήταν η Χρυσάνθη και όχι η Κατερίνα.
Βγήκαμε από το αεροδρόμιο λοιπόν και έξω είχε βραδιάσει ήδη και πήγαμε στο λεωφορείο το οποίο θα μας πήγαινε στην πλατεία Dejvicka (Ντέιβιντσκα, αν λέγεται έτσι), απ' όπου θα παίρναμε ένα άλλο λεωφορείο για το Strahov που είναι οι εστίες. Στην πλατεία όμως, στον σταθμό του μετρό κάτσαμε λίγο περιμένοντας στην ουρά για να βγάλουμε εβδομαδιαία εισιτήρια (280 Κορώνες ~=11€), τα οποία ισχύουν για όλα τα μεταφορικά μέσα μέσα στις 2 ζώνες που καλύπτουν όλη την Πράγα. Έτυχε μάλιστα, η κυρία που ήταν στο ταμείο, να αποφασίσει ότι θέλει διάλειμμα 15 λεπτών, επειδή έτσι ήθελε. +15 λεπτά λοιπόν, τα οποία εκμεταλλευτήκαμε για να μας πει ο Θανάσης διάφορα γενικά για την Πράγα και τις συμπεριφορές. Σχολιάσαμε αμέσως ότι όλοι τους σε γενικές γραμμές είναι φανερά πιο ψηλοί καθώς και ότι δεν κυκλοφορούσε πολύς κόσμος. Προσωπικά μου έδινε την εντύπωση εγκαταλελειμμένης πόλης.
Αφού βγάλαμε τα εισιτήρια πήραμε το 2ο λεωφορείο και φτάσαμε στις εστίες. Το κτίριο που μένουν τα παιδιά ήταν το πιο απομακρυσμένο από την στάση και αυτό εξηγεί εν μέρει το αδυνάτισμα του Θανάση. Αφήσαμε τα πράγματα στο δωμάτιο, το οποίο λόγω διάταξης φαινόταν μικρό, αλλά με ένα συμμάζεμα έδειξε πιο ευρύχωρο. Να σημειώσω εδώ πάλι(για κάποιους που μπορεί να ενδιαφέρονται), ότι οι εστίες έχουν 2 γήπεδα 5x5, 2 γήπεδα μπάσκετ και νομίζω ένα γήπεδο τένις. Επίσης στον τοίχο ενός κτιρίου από τις εστίες, έχει διαμορφωθεί χώρος για rock climbing (αναρρίχησης βράχων) το οποίο έδειχνε αρκετά ενδιαφέρον. Αφού τακτοποιήσαμε πρόχειρα τα πράγματα στο δωμάτιο λοιπόν πήραμε πάλι το αντίστοιχο λεωφορείο που μας έφερε για να κατέβουμε στην ίδια πλατεία, όπου θα πηγαίναμε με τα πόδια σε μία pub για φαΐ, καθώς και θα συναντούσαμε και τον Αντώνη. Χαιρετήσαμε και τον Αντώνη, ο οποίος με μια πρώτη ματιά, δεν φαινόταν να έχει αδυνατίσει ανάλογα (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πάχυνε όμως, απλά ήταν όπως τον ξέραμε). Βέβαια φορούσε την μαύρη καμπαρτίνα του, αλλά δεν φαινόταν διαφορά στα μάγουλα (προσωπική άποψη, περισσότερο κουτσομπολίστικη). Στον δρόμο από την πλατεία στην pub είχαμε την πρώτη μας επαφή με supermarket της Πράγας, απ' όπου και πήραμε κωλόχαρτα (μαζί με κάτι μπουρδίτσες), μιας και οι τουαλέτες των εστιών δεν έχουν και πρέπει να φροντίζει ο καθένας για τον εαυτό του.
Φτάσαμε στην pub και... φάγαμε πόρτα, αφού η κουζίνα τους έκλεινε νωρίς. Πήγαμε λοιπόν σε μια διπλανή, τα φαγητά της οποίας δεν μας ενθουσίασαν ιδιαίτερα. Εκεί εκτός από την πρώτη μας επαφή με το τσέχικο φαγητό, είχαμε και την πρώτη μας επαφή με την τσέχικη μπύρα. Δεν θυμάμαι ποια ήταν, αλλά σίγουρα πινόταν σαν νεράκι. Ούτε να σε φουσκώνει, ούτε τίποτα. Άνετα πίνεις το λίτρο :)
Έπειτα γυρίσαμε σπίτι (δεν χρειάζεται να αναφέρω κάθε φορά πως), όπου κοιμηθήκαμε...
Αυτά από την πρώτη μέρα, μείνετε συντονισμένοι για ακόμα 6 μέρες :D
Για να γελάσουμε και λίγο, θα παραθέτω τις σημειώσεις που κράτησε η Κατερίνα, για να θυμόμαστε τι να γράψουμε στο blog. Βέβαια δεν πρέπει να την αδικούμε, αφού τα σημείωνε στο κινητό επιλεκτικά. :)
Για αυτήν την μέρα λοιπόν είχαμε:
28/12 : ftasame praga-faghto sthn perioxh se pub-souper market gia kwloxarta
Ο μήνας (Δεκέμβρης) είχε 28 και η ώρα έδειχνε περίπου 6μμ όταν το αεροπλάνο μας έφτασε Πράγα. Κανονικά έπρεπε να έχουμε φτάσει μισή ώρα νωρίτερα, οπότε σκεφτόμασταν (εγώ, Κατερίνα, Χρυσάνθη) ότι θα μας περιμένει ο κακομοίρης ο Θανάσης. Τελικά είχε φτάσει μόλις 5 λεπτά πριν. Όλοι μας συμφωνήσαμε ότι είχε αλλάξει αρκετά. Έχει χάσει κιλά και αυτό φαίνεται και από το τζιν που φορούσε, το οποίο κάποτε (όταν το αγόρασε) του ήταν κολλητό ενώ τώρα χωρούσε άνετα άλλο ένα χέρι. Το δέρμα του φάνηκε πολύ καλύτερο και σκεφτήκαμε ότι θα φταίει το κρύο. Αργότερα μάθαμε ότι μόλις είχε ξυπνήσει... :P
Χαιρετιστήκαμε και βγάλαμε λεφτά από 3 διαφορετικά ΑΤΜ (1 ο καθένας), οπότε και είδαμε για πρώτη φορά τα τσέχικα χρήματα. Το κρύο το νιώσαμε με το που βγήκαμε από το αεροπλάνο και μπήκαμε στην φυσούνα, αλλά το καταλάβαμε καλά μόλις βγήκαμε με τα πράγματα από το αεροδρόμιο. Όχι ότι έκανε ψωφόκρυο, αλλά... έκανε κρύο.
Να σημειώσω εδώ, ότι η πιο ζεστά ντυμένη ήταν η Χρυσάνθη (μόνο το πρόσωπό της φαινόταν), μετά εγώ και τελευταία η Κατερίνα, η οποία ΔΕΝ κρατούσε χειμωνιάτικο μπουφάν, αλλά ένα μπόντζο (ή όπως το λένε) και ένα ανοιξιάτικο μπουφάν (όταν ένιωθε ότι κρυώνει). Παρόλα αυτά, αυτός που κρύωνε μάλλον περισσότερο ήταν η Χρυσάνθη και όχι η Κατερίνα.
Βγήκαμε από το αεροδρόμιο λοιπόν και έξω είχε βραδιάσει ήδη και πήγαμε στο λεωφορείο το οποίο θα μας πήγαινε στην πλατεία Dejvicka (Ντέιβιντσκα, αν λέγεται έτσι), απ' όπου θα παίρναμε ένα άλλο λεωφορείο για το Strahov που είναι οι εστίες. Στην πλατεία όμως, στον σταθμό του μετρό κάτσαμε λίγο περιμένοντας στην ουρά για να βγάλουμε εβδομαδιαία εισιτήρια (280 Κορώνες ~=11€), τα οποία ισχύουν για όλα τα μεταφορικά μέσα μέσα στις 2 ζώνες που καλύπτουν όλη την Πράγα. Έτυχε μάλιστα, η κυρία που ήταν στο ταμείο, να αποφασίσει ότι θέλει διάλειμμα 15 λεπτών, επειδή έτσι ήθελε. +15 λεπτά λοιπόν, τα οποία εκμεταλλευτήκαμε για να μας πει ο Θανάσης διάφορα γενικά για την Πράγα και τις συμπεριφορές. Σχολιάσαμε αμέσως ότι όλοι τους σε γενικές γραμμές είναι φανερά πιο ψηλοί καθώς και ότι δεν κυκλοφορούσε πολύς κόσμος. Προσωπικά μου έδινε την εντύπωση εγκαταλελειμμένης πόλης.
Αφού βγάλαμε τα εισιτήρια πήραμε το 2ο λεωφορείο και φτάσαμε στις εστίες. Το κτίριο που μένουν τα παιδιά ήταν το πιο απομακρυσμένο από την στάση και αυτό εξηγεί εν μέρει το αδυνάτισμα του Θανάση. Αφήσαμε τα πράγματα στο δωμάτιο, το οποίο λόγω διάταξης φαινόταν μικρό, αλλά με ένα συμμάζεμα έδειξε πιο ευρύχωρο. Να σημειώσω εδώ πάλι(για κάποιους που μπορεί να ενδιαφέρονται), ότι οι εστίες έχουν 2 γήπεδα 5x5, 2 γήπεδα μπάσκετ και νομίζω ένα γήπεδο τένις. Επίσης στον τοίχο ενός κτιρίου από τις εστίες, έχει διαμορφωθεί χώρος για rock climbing (αναρρίχησης βράχων) το οποίο έδειχνε αρκετά ενδιαφέρον. Αφού τακτοποιήσαμε πρόχειρα τα πράγματα στο δωμάτιο λοιπόν πήραμε πάλι το αντίστοιχο λεωφορείο που μας έφερε για να κατέβουμε στην ίδια πλατεία, όπου θα πηγαίναμε με τα πόδια σε μία pub για φαΐ, καθώς και θα συναντούσαμε και τον Αντώνη. Χαιρετήσαμε και τον Αντώνη, ο οποίος με μια πρώτη ματιά, δεν φαινόταν να έχει αδυνατίσει ανάλογα (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πάχυνε όμως, απλά ήταν όπως τον ξέραμε). Βέβαια φορούσε την μαύρη καμπαρτίνα του, αλλά δεν φαινόταν διαφορά στα μάγουλα (προσωπική άποψη, περισσότερο κουτσομπολίστικη). Στον δρόμο από την πλατεία στην pub είχαμε την πρώτη μας επαφή με supermarket της Πράγας, απ' όπου και πήραμε κωλόχαρτα (μαζί με κάτι μπουρδίτσες), μιας και οι τουαλέτες των εστιών δεν έχουν και πρέπει να φροντίζει ο καθένας για τον εαυτό του.
Φτάσαμε στην pub και... φάγαμε πόρτα, αφού η κουζίνα τους έκλεινε νωρίς. Πήγαμε λοιπόν σε μια διπλανή, τα φαγητά της οποίας δεν μας ενθουσίασαν ιδιαίτερα. Εκεί εκτός από την πρώτη μας επαφή με το τσέχικο φαγητό, είχαμε και την πρώτη μας επαφή με την τσέχικη μπύρα. Δεν θυμάμαι ποια ήταν, αλλά σίγουρα πινόταν σαν νεράκι. Ούτε να σε φουσκώνει, ούτε τίποτα. Άνετα πίνεις το λίτρο :)
Έπειτα γυρίσαμε σπίτι (δεν χρειάζεται να αναφέρω κάθε φορά πως), όπου κοιμηθήκαμε...
Αυτά από την πρώτη μέρα, μείνετε συντονισμένοι για ακόμα 6 μέρες :D
Για να γελάσουμε και λίγο, θα παραθέτω τις σημειώσεις που κράτησε η Κατερίνα, για να θυμόμαστε τι να γράψουμε στο blog. Βέβαια δεν πρέπει να την αδικούμε, αφού τα σημείωνε στο κινητό επιλεκτικά. :)
Για αυτήν την μέρα λοιπόν είχαμε:
28/12 : ftasame praga-faghto sthn perioxh se pub-souper market gia kwloxarta
Σάββατο, Ιανουαρίου 05, 2008
Φωτογραφική
Αυτά που κάναμε αυτές τις μέρες με τα παιδιά, θα γραφούν από τα παιδιά :) Για να δείτε και πως τα είδαν οι ίδιοι και να μην τα γράφω εγώ. θα ανεβάσουν και φωτογραφίες.
Εγώ απλά θα πω ότι τραυματίστηκε η φωτογραφική μηχανή :( Δουλεύει κανονικά αλλά έχει ραγίσει σε ένα σημείο με αποτέλεσμα να ανοίγει το πορτάκι με τις μπαταρίες και να θέλει σίγουρα να το κρατάς για να τραβήξεις φωτογραφία. Θα προσπαθήσω να την κολλήσω με ταινία ή κολλά και βλέπουμε. (καιρός ήταν να πάρουμε μια καινούργια έτσι και αλλιώς :Ρ)
Επίσης για αυτούς που ήταν πάνω και φύγανε... Σας την έκανε το χιόνι γιατί σήμερα το έστρωσε. Το έστρωσε σοβαρά και όλο το Στράχοφ (οι εστίες) είναι ντυμένο στα λευκά.
Εγώ απλά θα πω ότι τραυματίστηκε η φωτογραφική μηχανή :( Δουλεύει κανονικά αλλά έχει ραγίσει σε ένα σημείο με αποτέλεσμα να ανοίγει το πορτάκι με τις μπαταρίες και να θέλει σίγουρα να το κρατάς για να τραβήξεις φωτογραφία. Θα προσπαθήσω να την κολλήσω με ταινία ή κολλά και βλέπουμε. (καιρός ήταν να πάρουμε μια καινούργια έτσι και αλλιώς :Ρ)
Επίσης για αυτούς που ήταν πάνω και φύγανε... Σας την έκανε το χιόνι γιατί σήμερα το έστρωσε. Το έστρωσε σοβαρά και όλο το Στράχοφ (οι εστίες) είναι ντυμένο στα λευκά.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)